Yogapsychologie met Tim Schipper

Mannen in Yoga & As

 

Mannenyoga van morgen staat in het teken van ‘As’ en begeleiden we weer met live mantramuziek! De les bouw ik op aan de hand van De Wildeman een allogorie uit het sprookje: IJzeren Hans van de gebroeders Grimm:

Ondertussen verliet de prins het bos en liep verder over goede en slechte wegen, en ten slotte kwam hij in een grote stad. Hij zocht werk, maar hij kon niets vinden, en hij had ook niets geleerd om er de kost mee te verdienen. Ten slotte ging hij naar het kasteel en vroeg of ze hem daar konden gebruiken. De hovelingen wisten niet waarvoor ze hem konden gebruiken, maar ze hadden wel schik in hem en zeiden dat hij kon blijven. De kok nam hem toen in dienst en zie dat hij hout en water mocht aandragen en de as bijvegen’.

‘As’ in sprookjes zijn codewoorden voor de as-, roetachtige, depressieve, tijd, de periode dat je even helemaal weg bent. As behoort niet toe aan de door de zon beschenen boomtoppen, of aan sterke wortels. As is letterlijk de dood van de stam. In het woord as zit een donker gevoel van de dood; wanneer je as op je gezicht smeert, wordt het wit, net als door de dood.

De taak die de prins krijgt toe bedeeld in het verhaal kunnen we zien als een inwijding waar het kinderlijke wezen – geobsedeerd door goud – in hem mag sterven. Tijdens zijn werk als keukenhulp wordt de jongen herboren als man.

Mircea Eliade beschrijft in zijn boek het gebruik van as door oude mannelijke initiators. De as-tijd is de tijdsruimte die gereserveerd wordt voor het sterven van die ego-gebonden jongen. De jongen van tussen de acht en twaalf jaar oud wordt, nadat hij bij zijn moeder is weggenomen, overgegeven in handen van oude mannelijke gidsen die zijn gezicht, en soms zijn hele lichaam, met as bedekken om hem de kleur van de doden te geven en hem te herinneren aan de nakende innerlijke dood. Hij wordt uren-, soms dagenlang in het donker gezet en geïntroduceerd bij de geesten van de dode voorvaderen. Dan kruipt hij door een tunnel of vagina, gemaakt van bosjes en takken. De oude mannen wachten hem aan de andere kant op en hij ontvangt een nieuwe naam. In sommige culturen geloven de moeders zo sterk aan dit ritueel, dat ze net doen alsof ze de jongen niet kennen en opnieuw voorgesteld moeten worden.

Hoe kunnen wij astijd op waarde schatten in een samenleving die gericht is op een wereld van winkelcentra, festivals, pretparken en Facebook, waar dood, verminkingen, ziekte, krankzinnigheid, armoede en leed zich hoofdzakelijk op de achtergrond afspelen?

Als man merken we hoeveel dromen er tot nu toe al in as zijn veranderd. Als jongen op de middelbare school dromen we van een profvoetbal carrière, Miss Universe als vrouw, miljonair op ons dertigste en een briljant idee waarmee de wereld aan onze voeten ligt… en met 35 jaar zijn al deze dromen tot as gereduceerd. De innerlijke kachel begint ook as te produceren. Tussen de twintig en dertig brandde de kachel zo lekker, we konden nachten opblijven en eten en drinken wat we wilde. Op een dag merk je echter dat de kachel niet meer zulke grote blokken verwerkt..

Tijdens Mannenyoga nemen we de tijd om onze kacheldeur te openen, zodat de as eruit kan vallen. We komen met elkaar de waarheid onder ogen, accepteren deze en laten samen het vuur branden. Tijdens deze as-tijd nodigt het leven ons uit om de identificatie met alles dat kan vliegen in te zien: seksuele lusten, gedachten, weigeringen te binden, verslavingen, transcendentie en koelte.

We zien hoe as zijn weg vindt in het patroon van onze handen en vingertoppen, zich daar nestelt en het patroon duidelijker en meer zichtbaar maakt. We kunnen met as onze eigen vingerafdrukken maken.

De as-tijd kan gezien worden als een zoektocht naar het lijk. Ergens in ons vroegere leven is een dood lichaam. Dat kan een mislukte carrière zijn, het is misschien een vastgelopen relatie, het kan het lijk zijn van een zich schamende jongen. Wat is jouw lijk en wat mag verbrand worden?